آواز آن پرنده غمگين


ناسازگار


 

 سرانجام بشر را، اين زمان، انديشناكم، سخت

                                                    بيش از پيش.

كه مي‌لرزم به خود از وحشت اين ياد.

نه مي‌بيند،

          نه مي‌خواند،

                    نه مي‌انديشد،

                                   اين ناسازگار، اي داد!

نه آگاهش تواني كرد، با زاري

نه بيدارش توانم كرد، با فرياد!

 

نمي‌داند،

براين جمعيت انبوه و اين پيكار روزافزون

كه ره گم مي‌كند در خون،

ازين پس، ماتم نان مي‌كند بيداد!

 

نمي‌داند،

زميني را كه با خون آبياري مي‌كند،

                                     گندم نخواهد داد!



دل‌افروزتر از صبح


چه زيباست كه چون صبح، پيام ظفر آريم

گل سرخ،

           گل نور،

                    ز باغ سحر آريم.

چه زيباست، چو خورشيد،

                                 درافشان و درخشان

زآفاق پر از نور، جهان را خبر آريم .

 

همانگونه كه خورشيد، بر اورنگ زر آيد،

خرد را بستاييم و،

                       بر اورنگ زر آريم.

چه زيباست، كه با مهر،

                            دل از كينه بشوييم.

چه نيكوست كه با عشق،

                             گل از خار برآريم.

 

گذرگاه زمان را،

                    سرافراز بپوييم.

شب تار جهان را

                    فروغ از هنر آريم.

اگر تيغ ببارند، جز از مهر نگوييم

وگر تلخ بگويند،

                   سخن از شكر آريم.

 

بياييد،

بياييد،

ازين عالم تاريك

دل‌افروزتر از صبح،

                      جهاني دگر آريم!



رخش سپيد خورشيد


 ناگاه، شيهه‌اي سرخ

بر بام قله تابيد

در شام دره پيچيد.

 

رخش سپيد خورشيد،

با يال‌هاي افشان،

بر كوه‌هاي مشرق،

مي‌تاخت،

            مي‌خروشيد!

 

از نعل گرمش آتش

بر سنگ خاره مي‌ريخت

شب، مي‌گريخت در غار

خون از ستاره مي‌ريخت.

 

گل‌هاي تشنة نور

بوي سپيده دم را

از باد مي‌ربودند.

 

مرغان رسته از بند

چون خيل دادخواهان،

آزاد، مي‌سرودند.

 

بر روي قله‌ها، شاد

مي‌رفت رخش، چون باد

چاهي سياه، ناگاه

دامي گشود در راه.

 

رخش از بلندي كوه

افتاد در بن چاه!

 

 

گل‌هاي تشنة نور

ماندند در سياهي

نشكفته گشت پرپر

گلبانگ صبحگاهي

 

مرغان رسته از بند،

در سينه‌ها نهفتند؛

فرياد دادخواهي!

 

آنك! شغاد، پنهان

در جان پناه سختش.

كو رستمي كه دوزد،

با تير بر درختش؟!



بر صليب


بر صليبم،

            ميخكوب!

خون چكد از پيكرم، محكوم باورهاي خويش.

بوده‌ام ديروز هم آگاه، از فرداي خويش.

 

مهرورزي كم گناهي نيست! مي‌دانم،

                                     سزاوارم، رواست.

 

آنچه بر من مي‌رسد، زين ناسزاتر هم سزاست

در گذرگاهي كه زور و دشمني فرمانرواست.

 

مهرورزي كم گناهي نيست!

كم گناهي نيست عمري، عشق را،

                                      چون برترين اعجاز، باور داشتن.

 

پرچم اين آرمان پاك را

در جهان افراشتن.

پاسخ آن، اين زمان:

                       تن فرو آويخته!

                                          با ناي بي آواي خويش!

 

ساقة نيلوفري روييد در مرداب زهر!

اي همه گلهاي عطر آگين رنگين!

                                  اين جسارت را ببخشاييد بر او،

                                  اين جسارت را ببخشاييد!

 

جرم نابخشودني اين است:

                           -« ننشستي چرا بر جاي خويش؟»

 

جاي من بالاي اين دار است با اين تاج خار!

در گذرگاه شما،

                   اين تاج، تاج افتخار.

جاي من، تا ساعتي ديگر، ازين دنيا جداست،

جاي من دور از تباهي‌هاي دنياي شماست؛

اي همه رقصان

                  درون قصر باورهاي خويش!



كو . . . كو . . .؟


شبي خواهد رسيد از راه،

كه مي‌تابد به حيرت ماه،

 مي‌لرزد به غربت برگ،

                        مي‌پويد پريشان، باد.

 

 

فضا در ابري از اندوه

درختان سر به روي شانه‌هاي هم

                                     - غبارآلود و غمگين-

 راز واري را به گوش يكدگر

                                  آهسته مي‌گويند.

 

دري را بي‌امان در كوچه‌هاي دور مي‌كوبند.

چراغ خانه‌اي خاموش،

                          درها بسته،

                          هيچ آهنگ پايي نيست.

كنار پنجره، نوري، نوايي نيست ...

 

هراسان سر به ايوان مي‌كشاند بيد

به جز امواج تاريكي چه خواهد ديد؟

 

مگر امشب، كسي با آسمان، با برگ، با مهتاب

                                                ديداري نخواهد داشت؟

 

به اين مرغي كه كوكو مي‌زند تنها،

                                مگر امشب كسي پاسخ نخواهد داد؟

مگر امشب دلي در ماتم مردم نخواهد سوخت

مگر آن طبع شورانگيز، خورشيدي نخواهد زاد؟

كسي اينگونه خاموشي ندارد ياد...

 

شگفت انگيز نجوايي است!

در و ديوار

           به دنبال كسي انگار

                                   مي‌گردند و مي‌پرسند:

                                    از همسايه، از كوچه.

درخت از ماه،

             ماه از برگ،

                      برگ از باد!



با قلم ...


با قلم مي‌گويم:

       - اي همزاد، اي همراه،

                      اي هم سرنوشت

هر دومان حيران بازي‌هاي دوران‌هاي زشت.

شعرهايم را نوشتي

              دست‌خوش؛

اشك‌هايم را كجا خواهي نوشت؟


زندگی نامه | مجموعه شعر | کتاب شناسی | گفته ها | شعر معاصر | موسیقی و شعر | ترجمه | تصاویر | سالشمار | صدای شاعر

Copyright ©2003-2005 Babak Moshiri        info@fereydoonmoshiri.org