آه ، باران


آه ، باران

ريشه در اعماق اقيانوس دارد -  شايد - 

                    اين گيسو پريشان كرده

                                       بيد وحشي باران .

يا ، نه ، دريايي است گويي ، واژگونه ، بر فراز شهر ،

                                                 شهر سوگواران .

 

 

هر زماني كه فرو مي بارد از حد بيش

ريشه در من مي دواند پرسشي پيگير ، با تشويش :

رنگ  اين شب هاي وحشت را

                                   تواند شست آيا از دل ياران ؟

 

 

چشم ها و چشمه ها خشك اند .

روشني ها محو در تاريكي دلتنگ ،

همچنان كه نام ها در ننگ !

 

 

هرچه پيرامون ما غرق تباهي شد .

آه ، باران ،

اي اميد جان بيداران !

بر پليدي ها - كه ما عمري است در گرداب آن غرقيم -

                                         آيا‌، چيره خواهي شد ؟




هاله هول

 راه ، بسته

          رهروان خسته ...

رهزنان

      اهريمناني ، دشنه ها در مشت

      هم از پيش ، هم از پشت

با نفيري  تلخ ، زير لب ، كه :

       بايد برد ، بايد خورد ، بايد كُشت  !

كركسان ، با چنگ و منقاري به خون خستگان شسته

انتظار لحظه تاراج را ، از اوج

هاله اي از هول ، پيوسته

رو به پايين مي نهند آهسته آهسته ...

 

 

راه بسته ،

رهروان خسته ... !



از نور حرف مي زنم

هر بامداد تا نور مهر مي دمد از كوه هاي دور

من بال مي گشايم ، چابك تر از نسيم

پيغام صبحدم را

                 با شعرهاي روشن

                           پرواز مي دهم .

انبوه خفتگان را

                با نغمه هاي شيرين

                            آواز مي دهم

 

از نور حرف مي زنم ، از نور

از جان زنده ، از نفس تازه ، از غرور .

 

اما در ازدحام خيابان

گم مي شود صداي من و نغمه هاي من .

 

گويند اين و آن :

               ” خود را از اين تكاپوي بيهوده وارهان  !

                 بي حاصل است اين همه فرياد

                 در گوش هاي كر  !

                 ديوانه حرف مي زند از نور

                                                با موش هاي كور  ! 

 

 

بيگانه با تمامي اين حرف هاي سرد

من ، همچنان صبور

با عشق ، شوق ، شور

انبوه خفتگان را

               آواز مي دهم .

پيغام صبحدم را

               پرواز مي دهم

هر سو كه مي روم

در گوش اين و آن

حتي در ازدحام خيابان

از نور حرف مي زنم ،

                    از نور ...    



نمي خواهم بميرم

نمي خواهم بميرم ، با كه بايد گفت ؟

كجا بايد صدا سر داد ؟

                 در زير كدامين آسمان ،

                            روي كدامين كوه ؟

كه در ذرات هستي رَه بَرَد توفان اين اندوه

كه از افلاك عالم بگذرد  پژواك اين فرياد !

كجا بايد صدا سر داد ؟

 

 

فضا خاموش و درگاه قضا دور است

زمين كر ، آسمان كور است

نمي خواهم بميرم ، با كه بايد گفت ؟

 

 

اگر زشت و اگر زيبا

اگر دون و اگر والا

من اين دنياي فاني را

هزاران بار از آن دنياي باقي دوست تر دارم .

 

 

 

به دوشم گرچه بار غم توانفرساست

وجودم گرچه  گردآلود سختي هاست

 

 

نمي خواهم از اين جا دست بردارم  !

تنم در تار و پود عشق انسانهاي خوب نازنين بسته است .

دلم با صد هزاران رشته ، با اين خلق

                            با اين مهر ، با اين ماه

                            با اين خاك با اين آب ...

                                                     پيوسته است .

 

 

مراد از زنده ماندن ، امتداد خورد و خوابم نيست

توان ديدن دنياي ره گم كرده در رنج و عذابم نيست

هواي همنشيني با گل و ساز و شرابم نيست .

 

 

جهان بيمار و رنجور است .

دو روزي را كه بر بالين اين بيمار بايد زيست

اگر دردي ز جانش برندارم ناجوانمردي است .

 

 

نمي خواهم بميرم تا محبت را به انسانها بياموزم

بمانم تا عدالت را برافرازم ، بيفروزم

 

 

خرد را ، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم

به پيش پاي فرداهاي بهتر گل برافشانم

چه فردائي ، چه دنيائي !

              جهان سرشار از عشق و گل و موسيقي و نور است ...

 

 

 

 

نمي خواهم بميرم ، اي خدا  !

                             اي آسمان  !

                                     اي شب  !

نمي خواهم

             نمي خواهم

                          نمي خواهم

                                     مگر زور است ؟


زندگی نامه | مجموعه شعر | کتاب شناسی | گفته ها | شعر معاصر | موسیقی و شعر | ترجمه | تصاویر | سالشمار | صدای شاعر

Copyright ©2003-2005 Babak Moshiri        info@fereydoonmoshiri.org