مرواريد مهر


فريادهاي خاموشي

دريا ، - صبور و سنگين –

                             مي خواند و مي نوشت :

« ....  من خواب نيستم !

خاموش اگر نشستم  ،

                    مرداب نيستم !

روزي كه برخروشم و زنجير بگسلم ؛

روشن شود كه آتشم و آب نيستم !  »



دام

 خورشيد ، در آفاق مغرب بود و ، جنگل را ،

- تا دور دست كوه -  در درياي آتش شعله ور مي كرد .

اينجا و آنجا ، مرغكي تنها ،

                        رها در باد .

بر آب هاي نيلي دريا گذر مي كرد !

 

دريا ، گرسنه ، تشنه ، اما سر به سر آرام

در انتظار طعمه اي ، گسترده پنهان دام

خود با هزاران چشم بر ساحل نظر مي كرد !

 

در لحظه خاموشي خورشيد ،

دامش بر اندامي فرو پيچيد !

 

پا در كمند مرگ ،

گاهي سر از غرقاب بر مي‌كرد ،

با ناله هايي ، - در شكنج هول و وحشت گم -

                 شايد خدا را ، يا « سبكباران ساحل » را

                                                   خبر مي كرد .

 

شب مي رسيد از راه ،

- غمگين ، بي ستاره ، بي صفا ، بي ماه ! -

مي ديد دريا را كه آوازي نشاط انگيز مي خواند !

صيدي به دام افكنده !

 

                    خوش مي رقصد و گيسو مي افشاند !

تا با كدامين خون تازه ، تشنگي را نيز بنشاند !

 

در پهنه  ساحل

چشمي بر امواج پريشان دوخته ،

- لبريز از خونابه غم – كام دريا را

با قطره هاي بي امان اشك ، تر مي‌كرد !

جاني ز حيرت سوخته ، شب را و شب هاي پياپي را

                                                       سحر مي كرد … !

 

آه ، اي فرو افتاده در دام تباني هاي پنهاني !

اي مانده در ژرفاي اين درياي  طوفان زاي ظلماني !

اي از نفس افتاده – چون من –

                         در تلاطم هاي شب هاي پريشاني !

ايكاش ، در يك تن ، ازين بس ناخلف فرزند ،

فرياد خاموشت اثر مي كرد !


شب تاريك و « بيم موج » و گردابي چنين هائل

كجا دانند حال ما « سبكباران ساحل ها »

                                                                                                        حافظ


از ژرفاي آن غرقاب

 در آن شب تاريك و آن گرداب هول انگيز ،

                                           حافظ را

تشويش توفان بود و « بيم موج »  دريا بود !

ما ، اينك از اعماق آن گرداب ،

      از ژرفاي آن  غرقاب ،

چنگال توفان بر گلو ،

هر دم نهنگي روبرو ،

هر لحظه در چاهي فرو ،

تن پاره پاره ، نيمه جان ، در موج ها آويخته ،

در چنبر اين هشت پايان دغل ، خون از سراپا ريخته ،

 

صد كوه موج از سرگذشته ، سخت سرگشته ،

با ماتم اين كشتي بي ناخداي بخت برگشته ،

هرچند ، اميد رهايي  مرده در دل ها ؛

سر مي دهيم اين آخرين فرياد درد آلود را :

- « ...  آه ، اي سبكباران ساحل ها ... ! »



مهر مي ورزيم ...

جام دريا از شراب بوسه  خورشيد لبريز است ،

جنگل شب تا سحر تن شسته در باران ،

                                          خيال انگيز !

ما ، به قدر جام چشمان خود ، از افسون اين خمخانه

سرمستيم

در من اين احساس :

مهر مي ورزيم ،

               پس هستيم !


زندگی نامه | مجموعه شعر | کتاب شناسی | گفته ها | شعر معاصر | موسیقی و شعر | ترجمه | تصاویر | سالشمار | صدای شاعر

Copyright ©2003-2005 Babak Moshiri        info@fereydoonmoshiri.org